|
درباره وبلاگ به وبلاگ من خوش آمدید موضوعات
آرشيو وبلاگ  فراه داټ کام خبری، فرهنگی، اجتماعی، معلوماتی و... سه‌شنبه 15 شهریور 1390 :: 11:32 :: نويسنده : farah
" اسطوره ي فولاد " ( مرثيه اي بمناسبت درگذشت نابهنگام داد نوراني) در سوگ بزرگمردي كه عمر كوتاهش را صرف آرماني شريف و جاودانه كرد. مبارزي كه با ترس و وسواس، مصلحت و معامله، رضا و تسليم بيگانه بود. " اسطوره ي فولاد " ( مرثيه اي بمناسبت درگذشت نابهنگام داد نوراني) در سوگ بزرگمردي كه عمر كوتاهش را صرف آرماني شريف و جاودانه كرد. مبارزي كه با ترس و وسواس، مصلحت و معامله، رضا و تسليم بيگانه بود. استادي كه درس بپاخاستن، درخت شدن، و نور را فريادكردن از خود بيادگار گزارد. خوشا بر رهروان و شاگرداني كه ميراثبرِ بهره اي ازين يادگار جاودانه باشند. اسطوره ي فولاد، كوچكتر از آنست كه در رثاي چنان بزرگواري بخوانش گرفته شود؛ و اينكه شعريت اين نوشته نيز، در بسا موارد، قرباني شعار گرديده، به پاس حرمت و احترامیست كه به روحيه، انديشه و شگرد كار انقلابي و مبارزه جويانه ي آن زنده ياد دارم. عميق ترين مراتب تسليت، تحسر و تأسفم را به نمايندگي از خود و ساير فرهنگيان، شعرا، ژورناليستان و علاقمندان زنده یاد در اين خطه، پيشكش خانواده ي گرامي، دوستان، دوستداران، شاگردان و راهيان راه پرافتخارش مي نمايم. يادش جاودانه و راهش پُرِ رهرو باد ! حرمت فريد احساس – ولايت فراه پنجشنبه – 23 سرطان 1390 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------
بالابلند بود همچون غرور سرو؛ جولانگه عقاب. O با آن حضور اندك و آن فرصت نچيز (1) در امتداد باورِ بي انتهاي خويش تاريخ را به درسِ شجاعت ادب نمود. تاريخ هرزه را؛ تاريخ رسالتْ شكنِ خواب رفته را تا مرز اعتراف و يقين تازيانه زد. O او مايه ي حسادت فولاد و سنگ بود الگوي رشكِ بحر؛ در هر ورق از دفترِ تقويمِ سبزِ خود آلام خلق هاي وطن را ترانه كرد؛ رسم درخت بودن و آيين موج را بر تابلوي پست زمان جاودانه كرد. O اهل رضا نبود ناژوي سبز ما ! مغرور همچو سرو در بدترين شماتت پاييز و برف و باد تسليم را به طنز و تمسخر جواب داد.
اينك چگونه؛ زود آن پاسدارِ باور و آن رستمِ ستيز اينك چگونه؛ آه !!! O در استواي گرميِ بازار دلقكان دستي ميان آتش و دستي ميان خون (2) با آن حضور اندك انسان را شناخت؛ در قرن بي حياي فراموشيِ بشر انسان را سرود انسان را گريست . . . پس انسان اگر تويي انسان اگر منم؛ انسان چگونه بايد از اين عبور تلخ از اين حقيقت تنها شدن، رفيق ! تا مغز استخوان نلرزد؟ زيرا: ساطورِ خشمِ رستم تسليمْ ستيزِ ما (3) در نيمه راهِ حمله ي افراسيابيان ديگر غلاف شد.
|
|||
 |
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید